Jestem pod wrażeniem

Endaer — Tue, 03 Mar 2009 19:26:06 +0000

Nieczęsto mam okazję zajrzeć i coś napisać… To nie mój Blog, ale (dzięki Morgoth) mogę się produkować. Tym razem Wpis dotyczy wyglądu bloga… JESTEM POD WRAŻENIEM!! Normalnie wygląd rewelacyjny i pasujący do tematyki…

Bylem nie pomylił się z tym wpisywaniem…

ENDAER

admin — Sun, 01 Mar 2009 21:07:12 +0000

Studnia miejska przypominała bagno…
Relia nie do końca pamiętała kiedy i gdzie widziała bagno, ale była pewna, że pełne kawałków słomy, pływających strzępków i liści oczko tak właśnie… wygląda.
Odbicie w mętnej wodzie było ledwo widoczne, zdradzało jednak jak bardzo była znużona i… w sumie… nieszczęśliwa…
Zapadał zmrok…
*   *   *
Aureliana wlekła się noga za nogą… Rozbite przez żar smoczego płomienia brukowce… nadal nie wymienione mimo upływu pięciu lat… nie były specjalnie wygodne do chodzenia… Ale tak już było… W zaułkach władze miejskie niechętnie naprawiały drogi… ani nic innego… a w tym fachu chodzi się wyłącznie zaułkami…
Była złodziejem…
No… Przyznała się… Tyle że wyłącznie samej sobie…
Zabieranie drugiemu wprawdzie nie poruszało jej sumieniem… Naturalna kolej rzeczy… jednym ginie… inni znajdują… Rolą złodzieja jest tylko dopomóc losowi…
Problem w tym, że za każdym razem, kiedy jej ręka wsuwała się w czyjąś kieszeń… kiedy wytrych penetrował czyjeś zamki… czuła się, jakby zdradzała Mistrza Oleriona…
Tyle, że Olerion znikł…
*   *   *
Łóżko… właściwie prycza… na poddaszu Estierry nie było wygodne… Ale jedyne na jakie Reli było chwilowo stać…
Czasami idąc Kwiatową, zdarzało się dziewczynie rzucić okiem na dom Oleriona…
Pusty, głuchy… sprzedany!…
Zazwyczaj ciężko jej było sobie przypomnieć jak to wyglądało… i to jeszcze niedawno… A jednak wspomnienia powracały same, ledwie dziewczyna spojrzała na puste okna…
*   *   *
Relia nie posiadała nic…
No dobrze… Może inaczej… Nie posiadała żadnego przyjaciela i z nikim starała się nie wiązać… Nawet z Estierrą…
A przecież Niziołka sporo dla niej zrobiła…
Wydarzenia mieszały się w głowie dziewczyny, męcząc i uniemożliwiając zaśnięcie…
*   *   *
Najpierw byli rodzice…
Szanowany Dorsan Mayersson i Camilla Veladorum…
On właściciel karczmy… syn… równie szanowanego… Mayera Żołnierza… wielkiego bohatera…
Ona?… Cóż… Ona była piękna, młoda i wolna… A także biedna… i z tajemnicą!…
On był właścicielem, ona kelnerką… Sympatyczną i dość radosną… Przynajmniej na pokaz!…
I co, że unikała dotyku jak ognia… I co, że nie chciała powiedzieć skąd pochodzi!…
Relia nie zna szczegółów…
Pamięta uśmiech matki… Pamięta poważne spojrzenie ojca…
Ich imion już by nie pamiętała, gdyby nie srebrna blaszka na rzemyku na szyi… Tam były imiona!…
Czemu tam były??… Tego już nie pamięta…
Nie pamięta również gdzie to było!…
Wokół Morgany było dużo wsi… Która jest tą właściwą??…

Angmar blog RPG » Historia Aureliany Sekrety Reli

Jestem pod wrażeniem