Stał niedaleko herbaciarni, gdy tłum wokół białej maty Żurawia wstrzymywał oddech w oczekiwaniu krwi, a sam Żuraw był o krok od ocalenia swojego honoru.
Czymże innym bowiem jest seppuku?

Wieczorny wiatr targał odzieniem dyplomaty, mieszała się czerwień z czernią. To, co miało nadejść, było o krok.

***

Dziwna historia z daisho. Był pewien, że Bayushi Ogai wykorzysta ją, by pozbyć się niechcianego sekretarza. Oczu, które patrzą. Uszu, które słyszą. Co wtedy? Zadrżał w duchu, jego gęste rzęsy drgnęły. Pomyślał o pewnym kyuden wśród bagien w dalekiej krainie, mrocznym, lecz pięknym, groźnym i urzekającym. Jeśli zawiodę…

Chyba, że…

Pierzchły myśli, gdy w uszy wdarł się stukot końskich kopyt. Spłoszone ptactwo zerwało się do lotu. Podniósł się gwar, by za chwilę zamrzeć niczym ucięty nożem. Młoda samurai-ko z monem Żurawia zsunęła się z konia i złożyła tobołek na ręce daymio.

***

Śmierć nie okryła dziś białym całunem Kyuden Nomura, ale gra w honor nad wyraz się udała. Aktorzy grają najlepiej wtedy, gdy są przekonani o prawdziwości swej roli, pomyślał drwiąco, odprowadzając wzrokiem Masayoshiego.

Dyplomata Klanu Sekretów dotknął zimnego ostrza w kote na ramieniu i odwrócił się. Przedstawienie było skończone, aktorzy i widzowie opuszczali plac.

Czyż zawsze warto oddzielać jednych od drugich?