Taurańczycy od tysiącleci nie toczyli wojen i na początku dwudziestego pierwszego wieku wyglądało na to, że ludzkość
również niebawem wyrośnie z tego. Jednak pozostali jeszcze starzy żołnierze — wielu z nich na wpływowych stanowiskach.
W praktyce to właśnie oni kontrolowali Siły Zbrojne ONZ, które wykorzystywały nowo odkrytą technikę skoków kolapsarowych
do badania przestrzeni międzygwiezdnej.
Te pierwsze statki często miały awarie i znikały bez śladu.
Eks-wojskowi byli podejrzliwi. Uzbroili jednostki grupy kolonizacyjnej i kiedy napotkali pierwszy taurański statek, rozwalili go.
Potem odkurzyli swoje medale i cała reszta przeszła do historii.Jednak nie można za wszystko winić wojskowych.
Przedstawione przez nich dowody świadczące o winie Taurańczyków były śmiesznie słabe. Nielicznych ludzi, którzy usiłowali o tym mówić, zignorowano.
Tak naprawdę, to gospodarka Ziemi potrzebowała wojny, a ta była wprost idealna. Otwierała piękną dziurę, do której można było wrzucać
worki pieniędzy, a ponadto bardziej łączyła niż dzieliła ludzką rasę.
Taurańczycy znów nauczyli się walczyć — w pewnym stopniu. Nigdy nie byli w tym dobrzy i w końcu na pewno przegraliby wojnę.
Taurańczycy, jak wyjaśniała książka, nie mogli porozumieć się z ludźmi, ponieważ nie znali pojęcia jednostki; od milionów lat byli klonowani.
W końcu jednak ziemskie krążowniki zostały obsadzone klonami Człowieka-Kahna i po raz pierwszy obie strony były w stanie dogadać się ze sobą.
Książka podawała to jako niezbity fakt. Poprosiłem Człowieka, żeby wytłumaczył mi, co to oznacza, cóż takiego specyficznego jest w porozumiewaniu się klonu z klonem, ale odpowiedział mi, że a priori nie jestem w stanie tego zrozumieć. Nie było na to odpowiednich słów, a nawet gdyby były, mój umysł nie byłbyw stanie przyswoić tych zagadnień.W porządku. Brzmiało to trochę podejrzanie, ale chciałem mu wierzyć. Uwierzyłbym nawet, że czarne to białe, gdyby miało to oznaczać zakończenie wojny.
Człowiek był naprawdę troskliwym stworzeniem. Tylko dla naszej dwudziestodwuosobowej kompanii zadał sobie trud wskrzeszenia małej restauracyjki, otwartej przez całą dobę (nigdy nie widziałem, żeby Człowiek jadł czy pił — pewnie jakoś umiał obchodzić się bez tego). Siedziałem w niej pewnego wieczoru, pijąc piwo i czytając ich książkę, gdy Charlie wszedł i usiadł przy moim stoliku. Bez żadnych wstępów oznajmił:
— Mam zamiar spróbować.
— Czego spróbować?
— Kobiet. Stosunków hetero… — Wzdrygnął się. — Bez urazy… jednak to niezbyt pociągająca perspektywa.
Z roztargnionym wyrazem twarzy poklepał mnie po ręce.
— Jednak alternatywa… — mówił dalej. — Próbowałeś?
— No cóż… Nie, nie próbowałem.
Kobieta-Człowiek była ucztą dla oczu, jednak w ten sam sposób jak obraz czy rzeźba. Nie byłem w stanie dojrzeć w niej
ludzkiej istoty.
— Nie próbuj — poradził, nie rozwijając tematu. — Poza tym oni mówią — on, ona, ono mówi — że równie łatwo mogą
doprowadzić mnie do poprzedniego stanu. Jeśli to mi się nie spodoba.
— Spodoba ci się, Charlie.
— Jasne, oni też tak mówią.
Zamówił sobie napój bezalkoholowy.
—’ To po prostu wydaje mi się przeciwne naturze. W każdym razie, skoro zamierzam przestawić się, to czy miałbyś coś przeciwko temu, żebym… może moglibyśmy polecieć na tę samą planetę?
— Pewnie, Charlie, byłoby wspaniale! — odparłem całkiem szczerze. — Czy wiesz, dokąd chciałbyś się udać?
— Do licha, wszystko mi jedno. Aby jak najdalej stąd.
— Zastanawiam się, czy na Heaven wciąż jest tak…
— Nie. — Charlie wskazał kciukiem na barmana. — On tam mieszka.
— W takim razie nie wiem. Pewnie mają jakąś listę.
Do tawemy wszedł Człowiek, pchając przed sobą wózek ze
stertą skoroszytów.
— Major Mandella? Kapitan Moore?
— To my — odparł Charlie.
— Oto wasze akta. Mam nadzieję, że was zainteresują. Zo stały przelane na papier, kiedy wasz oddział został ostatnim, który
nie powrócił, ponieważ utrzymywanie normalnej sieci informacyjnej do przechowywania tak niewielu danych byłoby niepraktyczne.
Zawsze przewidywali twoje pytania, nawet jeśli żadnych nie zadawałeś.
Mój skoroszyt był chyba pięć razy grubszy niż akta Charliego.
Zapewne grubszy od wszystkich innych, gdyż najwidoczniej byłem jedynym żołnierzem, który zaliczył całą wojnę. Biedna Marygay.
— Ciekawe, jaki raport napisał o mnie stary Stott. Otworzyłem teczkę.
Do pierwszej strony była przypięta karteczka. Wszystkie inne strony były dziewiczo białe, tylko ta jedna była pożółkła ze starości i kruszyła się na brzegach.
Nawet po tak długim czasie charakter pisma był mi dobrze, aż za dobrze znany. Data sprzed 250 lat.
Zamrugałem, czując, jak oślepiają mnie łzy. Nie miałem podstaw, aby oczekiwać, że ona jeszcze żyje. Jednak nie wiedziałem,
że umarła, dopóki nie zobaczyłem tej daty.
— Wiliamie? Co..?
— Zostaw mnie, Charlie. Tylko na moment.
Otarłem oczy i zamknąłem teczkę. Nie powinienem czytać tej przeklętej notatki. Rozpoczynając nowe życie, powinienem pozostawić za sobą demony przeszłości.
Jednak nawet list zza grobu to jakaś forma kontaktu. Ponownie otworzyłem skoroszyt.